niemiecki malarz, sztukator i rzeźbiarz późnego baroku. Brat Cosmasa Damiana. Uczeń Hansa Georga Asama (ojca).

Cosmas Damian Asam, niemiecki malarz i architekt późnego baroku. Brat Egida Quirina Asama, współautora wielu projektów.

Franz Ignaz Günther, niemiecki rzeźbiarz, przedstawiciel rokoka bawarskiego. Uczeń Johanna Baptisty Strauba w Monachium i Paula Egella w Mannheim.

francuski malarz uważany za twórcę pogłębionego nurtu malarstwa rokokowego, utrzymującego jednak typowo rokokową, sielankowo-dworską tematykę. Uczeń Calude Gillota i Claude Audrana (nadzorcy wyposażenia Pałacu Luksemburskiego).

fracuski malarz, rysownik, dekorator epoki rokoka. Ulubiony artysta Mme de Pompadour. Uczeń Francoisa Lemoyene i Jeana Carsa. Nauczyciel Jean-Honoré Fragonarda. W 1723 r. otrzymał Grand Prix de Rome i cztery lata przebywał na stypendium we Włoszech. Od 1731 r. członek Akademii, od 1755 r. kierownik artystyczny Królewskich Manifaktur i Tapiserii. Uprawiał malarstwo lekkie, zmysłowe, często erotyczne (czasami przrekraczał granice pornografii), o tematyce mitologicznej i alegorycznej.

malarz francuskiego rokoka, uczeń Francoisa Bouchera. Stosował swobodniejszą technikę malarską, czym wyróźniał się na tle epoki, a później wzbudził zainteresowanie impresjonistów.

Malarz francuski, wyjątkowa postać epoki rokoka. Uczeń Pierre-Jacques Cazesa i Noël-Nicolasa Coypela, w zasadzie był samoukiem. Od 1724 r. członek Akademii. Malował portrety, sceny rodzajowe i martwe natury stosując pracochłonną, wielowarstwową technikę i osiągając efekty całkowicie wykraczające poza zdawkową formułę malarstwa rokokowego. W kategoriach artystycznych jest dojrzałym malarzem XIX-wiecznego realizmu.

angielski portrecista i pejzażysta, uczeń  Huberta Gravelot, Francis Haymana i Williama Hogartha. Jeden z pierwszych malarzy preferujących malowanie z natury i szybką, szkicową technikę. Pozostając częściowo w tradycji sztuki rokokowej stworzył trzeźwy, czasami sceptyczny obraz angielskich wyższych sfer

wybitny angielski portrecista, uczeń Thomasa Hudsona. Jest przedstawicielem malarstwa klasycystycznego i reprezentuje tzw. grand style (grand manner), styl wywodzący się ze sztuki starożytnej i dojrzałego renesansu, idealizujący poprzez metaforyczne aluzje opracowywany temat (również portret).

wybitny malarz i rytownik angielski, uczeń Ellisa Gamble i Jamesa Thornhilla. Portrecista i autor scen rodzajowych, uprawiał wiele gatunków malarstwa, ale przede wszystkim stworzył Hogart bardzo krytyczny portret rodzącej się angielskiej burżuazcji.

francuski budowniczy i architekt wnętrz. Uczeń rzeźbiarza François Girardona i architekta  Julesa Hardouin-Mansarta. Projektował przede wszystkim miejskie domy (hotal) dla francuskich sfer wyższych oraz większe założenia pałacowe. Chronologicznie należąc do epoki rokoka, w późnych projektach oszczędnością środków zapowiadał już klasycyzm.

niemiecki architekt fazy przejściowej baroku i rokoka. Styl kształtował pod wpływem budowli  Johann Bernharda Fischera von Erlach i Johanna Lucasa von Hildebrandt, Od 1719 r. główny budowniczy dworu w Wurzburgu. Autor wzorowanej na Pałacu Wersalskim Würzburger Residenz.

pochodzący ze Śląska, niemiecki żołnierz, malarz, projektant ogrodów i wnętrz. Autor założenia pałacowo-ogrodowego w Sanssouci

urodzony w Madrycie, katalońskiego pochodzenia rzeźbiarz, architekt i urbanista. Kształcony przez ojca (projektanta mebli) stworzył manierę dekoratorską nacechowaną przesadną ornamentyką. Styl nazwano od jego nazwiska churrigeresque.

Austriacki architekt, uczeń swojego ojca (Johanna Baptisty) i prawdopodobnie Gianlorenzo Berniniego (w zakresie rzeźby). Autor m.in. pierwszej wersji pałacu Schönbrunn i Karlskirche w Wiedniu.

niemiecki architekt epoki baroku i rokoka, nadworny architekt Augusta Mocnego, współtwórca tzw. baroku drezdeńskiego. Twórca drezdeńskiego Zwingeru i osi saskiej w Warszawie.

angielski astronom, w dziedzinie architektury samouk. Twórca angielskiej odmiany baroku. Autor słynnej katedry św. Pawła w Londynie. Po pożarze Londynu w 1666 r. zbudował w tym mieście ponad 50 kościołów.

w dziale MALARSTWO BAROKOWE

wybitny holenderski malarz barokowy, uczeń (obok Rembrandta) Pietera Lastmana. Początkowo ulegał wpływowi Rembrandta (z ktorym prowadził wspólną pracownię), później ulegał wpływowi róznych malarzy,. m.in. van Dyck'a i Rubensa.

Włski rzeźbiarz i architekt barokowy. Uczeń Pietro Berniniego. Twórca m.in. Ekstazy św. Teresy i cyborium w bazylice św. Piotra na Watykanie.

włoski architekt, uczeń Antonio Canevariego. Twórca rzymskiej Fontanna di Trevi (projekt 1732).

francuski rzeźbiarz, uczeń Louisa Leramberta. Twórca pomników nagrobnych Jeana-Bapriste Colberta, Charlesa LeBrun, Julesa Mazarin.

rzeźbiarz francuski, twórca portretów rzeźbiarskich oraz kompozycji alegorycznych do ogrodu wersalskiego.