KANON HISTORIA SZTUKI ARCHITEKTURA MALARSTWO 
RZEŹBA MEBLARSTWO DESIGN UBIÓR OGRODY MUZYKA MITOLOGIA BIBLIOTEKA ARTYŚCI KONTAKT
|
|
HOME KANON HISTORIA SZTUKI ARCHITEKTURA MALARSTWO RZEŹBA MEBLARSTWO DESIGN UBIÓR OGRODY MUZYKA MITOLOGIA BIBLIOTEKA ARTYŚCI KONTAKT |
|
|
| DZIAŁY: LISTA PREHISTORIA I PIERWSZE CYWILIZACJE GRECJA RZYM ŚREDNIOWIECZE RENESANS I MANIERYZM BAROK ROKOKO KLASYCYZM XIX WIEK MODERNIZM XX WIEK |
| NA TEJ STRONIE: POP-ART . MINIMALIZM . POSTMINIMALIZM . ABSTRAKCJONIZMY . NOWA FIGURACJA . FOTOREALIZM . INSTALACJE . LAND-ART |
|
Roy Lichtenstein 1923-1997 |
|
|
Tony Smith 1912-1980 David Smith 1906-1965 Sol LeWitt 1928-2007 |
|
|
George Segal 1924-2000 |
|
|
Duane Hanson 1925-1996 |
|
|
George Rickey 1907- 2002 Robert Smithson 1938-1973 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Segal, Three people on four benches 1980, fragment
Pop-art to sztuka bez złudzeń. Uważa się, że był reakcją z jednej strony na oschły, abstrakcjonistyczny modernizm, z drugiej zaś na starannie zaprogramowaną spontaniczność informelu. Nie był ani jednym, ani drugim. Był metodą produkcji obiektów przeznaczonych do sprzedania jako dzieła sztuki. Metodę tę przyjęli artyści, którzy doskonale znali mechanizmy rynku i wiedzieli o tym, że dowcipne ready-mades dadaistów przestały być śmieszne. Dla publiczności, która zakosztowała pierwszych uroków dobrobytu istniało jedno bóstwo - puszka z pomidorową zupą Campbella.
Minimalizm był reakcją na impulsywny expresjonizm i ironiczny, ale głeboko zaangażowany społecznie pop-art. Odwoływał się do modernistycznego abstrakcjonizmu geometrycznego (Malewicz, Mindrian) poszukując obiektywnego, pozbawionego literackich skojarzeń języka sztuki. Stosował uproszczone, wolne od metafor formy, neutralne, a-emocjonalne faktury, nie przetworzone materiały pochodzenia przemysłowego, oraz pewne schematy kompozycyjne naśladujące bezosobową produkcję przemysłową - seryjność, techniki spawalnicze itp.
Minimalizm jest częścią szerszego, trwającego aż do pojawienia się nowego ekspresjonizmu (nowi dzicy) zjawiska polegającego na ucieczce od figuracji w abstrakcjonizm. Agresywność informelu i ostentacyjna powierzchowność pop-artu skłoniły minimalistów do skoncentrowania się na wewnętrzych wartościach dzieła. Ten nurt znalazł się jednak szybko w sytuacji podobnej do tej, w jakiej znaleźli się pięćdziesiąt lat wcześniej neoplastycyści - wyrafinowana teoria wydała dzieła mało atrakcyjne estetycznie, czyli mówiąc wprost - nudne. Plastycy uprawiający minimalizm nie poszli śladem minimalistycznych kompozytorów, którzy postanowili powrócić do prostoty rozumianej jako pretekst do zabawy.
Musiało upłynąć kilkadziesiąt lat od zakończenia wojny światowej, żeby artyści odważyli się powrócić do realistycznie ujętej postaci ludzkiej. Wbite do głów artystów i publiczności przez propagandę skojarzenie realizmu z socrealizmem w wydaniu niemieckim i radzieckim spowodowało powszechną ucieczkę w abstrakcjonizm albo marketingową zgrywę.
Fotorealizm jest spokrewniony z pop-artem, powstał w połowie lat 60-tych XX wieku, a na początku lat 70-tych stał się samodzielną metodą twórczą. Polega na przedstawianiu rzeczywistości metodami malarskimi lub rzeźbiarskimi z dokładnością odpowiadającą wysokorozdzielczej fotografii. Programowa, absolutna zgodność z rzeczywistością i stosowanie fotografii jako „matrycy” dzieła tworzy specyficzny dystans między twórcą a tematem nadając dziełu cechy reporterskiej obiektywności. Fotorealizm jest odwrotnością impresjonizmu, chociaż z impresjonizmem łączy go programowa akceptacja rzeczywistości i akcentowanie jej urody.
Dadaizm rozpoczął likwidację pojęcia dzieła sztuki jako obiektu o wyjątkowym statusie, wymagającym od artysty szczególnego talentu i wysiłku. Proces ten pogłębił pop-artu i nurty interdyscyplinarne, które większy nacisk kładły na działanie niż na ostateczny produkt. Tym samym artyści pozbawieni zostali insygniów sztuki - stali się królami bez korony i berła.
Forum, 1992-94
