Saga Tantalidów obejmuje historię rodu królów mukeńskich Tantala, Pelopsa, Atreusa, Agamemnona, Menelaosa i Orestesa.

Tantal był frygijskim królem, synem Zeusa i Okeanidy Pluto, mężem Dione i ojcem Niobe, Brotesa, Daskylosa i Pelopsa.
Zaproszony przez bogów na biesiadę wykradł im nektar i ambrozję. Gdy bogowie zjawili się u Tantala na przyjęciu, ten, dla wypróbowania ich wszechwiedzy zabił swojego najmłodszego syna Pelopsa i podał im do zjedzenia. Tylko Demeter, zrozpaczona po utracie Persefony, zjadła ramię Pelopsa, pozostali bogowie rozpoznali podstęp, wrzucili poćwiartowanego Pelopsa do wielkiego kotła, z którego Mojra Kloto wydobyła go żywego i pięknego. Zjedzone ramię zastąpiono kością słoniową.
Tantala strącono do Tartaru, gdzie na wieki cierpi z głodu i pragnienia, chociaż stoi po szyję w wodzie, a nad jego głową zwisają gałęzie pełne jabłek. Na koniec bogowie rzucili na ród Tantala klątwę, zgodnie z którą każdy z jego potomków zabije członka swojej rodziny.

Syn Tantala, Pelops, starał się o rękę  Hippodamei, córki króla Ojnomaosa. Ojnomaos pokonywał kolejnych zalotników córki w wyścigach rydwanów a potem ich zabijał, ale Pelopsowi, dzięki podarowanej przez Posejdona skrzydlatej klaczy i zdradzie woźnicy Ojnomaosa – Myrtilosa (syna Hermesa) udało się wygrać wyścig, zdobyć rękę wybranki i tron Pisy (w Elis). Gdy  Myrtilos upomniał się o nagrodę za pomoc w zwycięstwie, został przez Pelopsa strącony do morza. Umierając przeklął wszystkich jego potomków, a klątwa spadła na głowy synów Pelopsa, Atreusa i Tiestesa.
Pelops miał nieślubnego syna Chrysipposa z nimfą Astioche. Ponieważ Hippodameja obawiała się, że Chrysippos może objąć tron, namówiła Tiestesa i Atreusa do zabicia przyrodniego brata. Mordercy zbiegli potem na dwór mykeński. Po śmierci starego króla Mykeńczycy wybrali na tron Atreusa, a Tiestesa wygnano, ponieważ z pomocą żony Atreusa Aerope wykradł mu złote runo. Po objęciu tronu Atreus obiecał Artemidzie poświęcenie jej najlepszego jagnięcia w ofierze. Gdy szukał stada, znalazł złote jagnię, jednak oddał  je swojej żonie Aerope, aby ukryła zwierzę przed boginią. Aerope oddała jagnię swojemu kochankowi i bratu Atreusa Tiestesowi. Rozgniewany zdradą żony Atreus wygnał brata z Myken, ale potem pozornie pogodzony, zaprosił go na ucztę, w trakcie której podał mu do zjedzenia trzech jego zabitych synów.  Atreus oszczędził córkę Tiestesa i pojął ją za żonę.
Tejstes zapytał wyrocznię o możliwość zemsty i dowiedział się, że jeśli będzie miał syna z własną córką, ten zabije Atreusa. Tiestes zgwałcił córkę Pelopię, a w wyniku gwałtu narodził się Aigistos, którego matka porzuciła ze wstydu. Wychowany przez pasterzy powrócił do Myken,  za namową ojca zabił Atreusa i oddał ojcu tron w Mykenach.
Atreus miał z niewierną Aerope synów Agamemnona i Menelaosa.

Agamemnon zabił pierwszego mężą Klitajmestry, pojął ją za żonę i miał z nią córki Ifigenię, Elektrę, Chrysotemis i syna Orestesa.
Menelaos, po zamordowaniu jego ojca Atreusa przez Ajgistosa, uciekł z Agamemnonem do Sparty, gdzie ożenił się z córką Tyndareosa Heleną i odziedziczył spartański tron.
Podczas pobytu w Sparcie syna Priama, Parysa, Menelaos musiał wyjechać na pogrzeb. Wtedy to Parys namówił Helenę do ucieczki albo ją porwał uprowadzając do Troi. Flota grecka zgromadzona w Aulis miała wyruszyć pod wodzą Agamemnona do Troi, jednak Agamemnon zaniedbał złożenia Artemidzie ofiary, bogini sprowadziła przeciwne wiatry i opóźniła wyprawę. Dla przebłagania bogini i za radą jasnowidza Kalchasa Agamemnon złożył w ofierze własną córkę Ifigenię, którą w ostatniej chwili bogini wymieniła na łanię, ją samą zabierając do Taurydy. W Taurydzie Ifigenia została kapłanką składającą Artemidzie w ofierze zabitych przybyszów.
Agamemnon był wodzem bezlitosnym i egocentrycznym. Zabrał Achillesowi jego wojenne trofeum, niewolnicę Bryzejdę, czym wywołał gniew herosa i jego wycofanie się z walki.
Po 10-letnim oblężeniu Troja padła, a Agamemnon powrócił do Myken z trojańską wieszczką Kasandrą. Tam, w akcie zemsty za poświęcenie Ifingenii, został zabity przez swoją żonę Klitajmestrę i jej kochanka Ajgistosa.

Klitajmestra była córką spartańskiego króla Tandarosa i siostrą pięknej Heleny, żoną Agamemnona i matką Ifigenii, Elektry, Chrysotemis i Orestesa.
Klitajmestra nienawidziła Agamemnona za poświęcenie Ifigenii Artemidzie dla pozyskania sprzyjających wiatrów.
Gdy Agamemnon był pod Troją, Klitajmestra wyszła za mąż za Ajgistosa nie czekając na powrót męża. Po powrocie Agamemnona spod Troi wspólnie z kochankiem Ajgistosem zabiła jego i wieszczkę Kasandrę. Ajgistos chciał również zabić Orestesa, ale uratowała go jego mamka, wydając Ajgistosowi własne dziecko.
Elektra namówiła Orestesa do pomszczenia ojca. Orestes udał się do wyroczni i za jej radą wyruszył do Myken. Tam dał się rozpoznać siostrze i zabił Ajgistosa i Klitajmestrę.
Erynie Klitajmestry sprowadziły na Orestesa obłęd. Wyklęty Orestes oddał się pod osąd areopagu w Atenach i korzystając z przychylności Ateny został uznany za niewinnego. Jednak Erynie nie dawały mu spokoju. Wyrocznia orzekła, że dla pełnego uwolnienia się od klątwy Orestes musi wykraść posąg ze świątyni Artemidy w Taurydzie (Krym) i poświęcić ją Apollinowi. Udał się więc do Taurydy nie wiedząc o tym, że w tamtejszej świątyni kapłanką jest jego siostra Ifigenia, której zadaniem było poświęcanie w ofierze wszystkich obcych przybyszów.
Ifigenia jednak rozpoznała brata i postanowiła uratować jego i jego przyjaciela. Opowiedziała królowi taurydzkiemu, że Orestes zbezcześcił posąg bogini, dlatego musi jego i posąg oczyścić w morskiej wodzie. Podczas rytuału Ifigenia, Orestes i Pylades uciekli statkiem do Grecji, a skradziony posąg Artemidy zawieźli do świątyni w Brauron.
Klątwa została zdjęta z Orestesa, ale po wielu latach zmarł on w Arkadii ukąszony przez żmiję.

Niobe była córką Tantala i Dione, siostrą Pelopsa i urodziła tebańskiemu królowi Amfionowi siedem córek i siedmiu synów. Wbita w pychę z powodu licznego potomstwa uznała się za wyższą od tytanidy Leto, mającej tylko czwórkę dzieci i utrudniała kult bogini.
Urażona Leto namówiła Apolla i Artemidę do zabicia strzałami potomstwa Niobe. Amfion popełnił z żalu samobójstwo, a skamieniałą z udręki Niobe bogowie przenieśli na górę Sipylos we Frygii. Zamieniona w skałę Niobe nie przestaje przelewać łez.