KUNSTREAL MUNCHEN

Kunstreal to dzielnica muzeów położona na przedmieściach Monachium, ale również - w szerszym sensie - określenie grupy monachijskich muzeów gromadzących wspaniały zbiór dzieł sztuki od starożytności do współczesności. Podobnie do kompleksów muzealniczych w innych ośrodkach, monachijskie muzea mają swoją specjalizację.
Do Kunstreal należą do niej m.in.:
Alte Pinakothek (europeskie malarstwo XIII – XVIII w.)
Neue Pinakothek (europeskie malarstwo i rzeźna XVIII – XIX w.)
Pinakothek der Moderne (malarstwo, rzeźba i fotografia XX i XXI w., oraz zbiór designu, grafiki i architektury)
Museum Brandhorst (prywatna kolekcja malarstwa nowoczesnego)
Glyptothek München (antyczna rzeźba grecka, etruska i rzymska)
Staatliche Antikensammlungen (antycznej ceramika, złotnictwo i biżuteria)
Städtische Galerie im Lenbachhaus (malarstwo starych mistrzów monachijskich oraz nowoczesna sztuka kręgu Der Blaue Reiter, Nowej Rzeczowości, oraz malarstwo i rzeźba wspólczesna)
Staatliche Graphische Sammlung (grafiki od renesansu do współczesności)
Museum für Abgüsse Klassischer Bildwerke (odlewy rzeźby klasycznej).

STARA PINAKOTEKA

Stara Pinkoteka w 1900 r.

Fasada główna

Fasada wschodnia

Początek zbiorom Starej Pinakoteki dał Wilhelm IV Bawarski zamawiając u Albrechta Altdorfera obraz przedstawiający bitwę Aleksandra Wielkiego z Dariuszem pod Issos, namalowany ok. 1528 r. Maksymilian I Bawarski dołączył do książęcych zbiorów w 1627 r. Czterech Apostołów Albrechta Durera, jednak kolekcja została spustoszona w okresie wojny trzydziestoletniej (do dzisiaj większość obrazów nie wróciła do Monachium). Maksymilian II Emanuel sprawując urząd w Holandii dokonywał wielu zakupów dzieł sztuki, z tego w samym w 1628 r. nabył 15 obrazów Rubensa i 13 obrazów van Dycka. W XVIII w. w różny sposób połączono wiele odrębnych kolekcji gromadzonych przez miejscowych władców. W ten sposób w zbiorze znalazły się dzieła Rembrandta i malarzy francuskich – Chardina i Bouchera.
W czasach napoleońskich zbiory zostały znacznie uszczuplone, ale przeprowadzona na początku XIX w. sekularyzacja kościelnych dóbr w Bawarii zapełniła królewską kolekcję dziełami przede wszystkim starych mistrzów bawarskich.
Królewskie zbiory rozrzucone były między licznymi zamkami i nie mogły być udostępnione szerszej publiczności. W 1825 r. Ludwik I Bawarski zamówił u architekta Leo von Klenze projekt nowej siedziby królewskiej kolekcji sztuki Wittelsbachów. Prace rozpoczęto w 1926 r., a muzeum otwarto w 1936 r.
W połowie XIX w. znaczna część zbioru została wyprzedana, mimo to pod koniec wieku do kolekcji zakupiono kilka wspaniałych dzieł, w tym Madonnę z Goździkiem Leonarda da Vinci i obrazy El Greco.
Po drugiej wojnie światowej kolekcję wzbogacały depozyty banków lokujących kapitał w dziełach sztuki.
Po wyodrębnieniu w 1853 r. prywatnych zbiorów Ludwika I-go i utworzeniu tzw. Nowej Pinakoteki dotychczasowa kolekcja prezentowana od 1936 r. jako Pinakoteka otrzymała nazwę Starej Pinakoteki.

ROZMIESZCZENIE ZBIORÓW UFFIZI

WNĘTRZA STAREJ PINAKOTEKI

ARCYDZIEŁA STAREJ PINAKOTEKI

ALFABETYCZNA LISTA MALARZY