SZTUKA STAROŻYTNEGO RZYMU

 


Sztuki starożytnego Rzymu nie określa się mianem klasycznej m.in. dlatego, że w okresie Grecji klasycznej Rzymianie byli jeszcze społeczeństwem dość prymitywnym, organizowali dopiero swoje państwo, którego symbolem nie miała być sztuka, ale zdobycze cywilizacyjne i system prawa. Decydujące znaczenie miał chyba jednak fakt, że Rzymianie w odróżnieniu od Greków (za którymi stały Kreta, Mykeny i Homer) nie mieli żadnej liczącej się tradycji - byli ludźmi znikąd. Źródłem ich potęgi nie była kultura, ale racjonalnie skonstruowana cywilizacja.

Dzięki niej - i jest to być może znak epoki - w swoim czasie zaanektowali i wielką Grecję i jej jeszcze większą sztukę. Jednak wbrew pozorom wpływ sztuki greckiej na sztukę Rzymu jest bardzo powierzchowny - poza niezliczonymi kopiami greckich rzeźb rzeźba rzymska nie stworzyła niczego nowego, a wszystkie ważne i własne dokonania Rzymian nie mają źródła w talencie artystycznym czy geniuszu filozoficznym Grecji, ale w ich zmyśle praktycznym i politycznym ustroju nowoczesnego państwa rzymskiego.
Charakterystyczne jest, że jeśli Grecy pozostawili nam filozofię, poematy, świątynie i teatry, to po Rzymianach pozostały prawo, akwedukty, łaźnie i cyrki.

Poza tym jedni i drudzy mogli walczyć i tworzyć, bo pracowali na nich niewolnicy. Dlatego klasyczną i hellenistyczną sztukę Grecji oraz sztukę starożytnego Rzymu umieściliśmy w jednym dziale.

Na fotografii satelitarnej współczesnego Rzymu oznaczono:
- siedem wzgórz rzymskich: Kwirynał, Wiminał, Eskwilin, Kapitol, Palatyn, Celius i Awentyn
- Mur Aureliana wybudowany w latach 272 - 282 pne (długość 19 km)



Mur Aureliana i jedna z jego osiemnastu bram

UP