BAROK 1575 - 1715

 

 

 

Styl barokowy w sensie formalnym jest w wielu aspektach kontynuacją renesansu w jego manierystycznej fazie. W sensie ideologicznym natomiast jest jego przeciwieństwem, ponieważ renesans, a szczególnie manieryzm były stylami reformacji, a barok i późniejsze rokoko są wyrazem kontrreformacji.
Pierwsze wyraźne cechy stylu barokowego pojawiły się w dziełach manierystycznych w drugiej połowie XVI w. (cinquecento), dojrzały styl rozwijał się przez cały wiek XVII, by przejść w fazę rokoka w początkach wieku XVIII. Koniec baroku (którego rokoko jest istotną, ale tylko odmianą) zwiastują zmiany poprzedzające wybuch Wielkiej Rewolucji Francuskiej i nadejście oświeceniowego stylu klasycystycznego.

Sobór Trydencki

Po wyczerpaniu renesansowych źródeł inspiracji artyści, którzy znaleźli się w sytuacji zilustrowanej metaforycznie w Melancholii Durera, poszukiwali nowych środków wyrazu i nowej porządkującej myśli. Takich impulsów dostarczył niewątpliwie Sobór Trydencki obradujący w latach 1545 – 1563, który uważa się za początek reformacji. Jednym z głównych postulatów soborowych był ten, aby sztuka wprzęgnięta została w służbę wiary i przemawiała nie tylko subtelnymi środkami do wyrafinowanych odbiorców, ale była również czytelna dla ludzi prostych. Ponieważ lud prosty był w większości niepiśmienny, mógł do niego przemawiać obraz swoim bogactwem, tajemniczością, emocjonalnym napięciem.

Tak „zaprogramowana” sztuka baroku mogła powstać tylko we Włoszech, bo tylko Włochy miały olśniewającą tradycję wywodzącą się z malarskich szkół Sieny, Bolonii i Florencji i w tym chrześcijańskim wydaniu pozostała sztuką włoską. Natomiast zupełnie innego charakteru nabrał barok we Francji, w której w czasach Soboru Trydenckiego rozpoczynał działalność Jean Bodin, teoretyk absolutyzmu i w której w 1585 r. urodził się przyszły kardynał Richelieu, twórca absolutyzmu Ludwika XIV. Warto tu zaznaczyć – nawet jeśli w dużym uproszczeniu - zasadniczą różnicę celów i interesów. Jeśli celem Kościoła było umocnienie wiary w prostym ludzie, mógł to osiągnąć wieszając piękne obrazy w pięknych świątyniach. Jeśli absolutnemu monarsze zależało na podkreśleniu swojej potęgi i olśnieniu świata, mógł to osiągnąć przez tworzenie monumentalnych budowli i założeń urbanistycznych. Obrazów wiszących w Wersalu nie mógł oglądać nikt poza członkami dworu, ale pałac wersalski i jego ogrody mógł podziwiać nawet żebrak – bo miał on do tych ogrodów wstęp.
Jeszcze inaczej rozwijał się barok w Niderlandach, które w znacznej mierze pozostały pod wpływem reformacji o przede wszystkim kalwinizmu. Wywodząca się z niego i teorii predestynacji postawa życiowa Holendrów doprowadziła do wspaniałego rozwoju malarstwa rodzajowego i martwej natury, które stały się wyróżnikiem tamtejszej sztuki.


Hyacinthe Rigaud, Ludwik XIV - Król Słońce, 1701

W odniesieniu do formacji społecznej barok był stylem absolutystycznego dworu monarchicznego i tym różnił się zarówno od renesansu jak i klasycyzmu, które stanowiły artystyczną oprawę różnie rozumianej (a przynajmniej wyobrażanej) republiki. W ramach epoki różnicę między barokiem a rokokiem można określić jako różnicę między sztuką królewską, a sztuką dworską i jest to różnica zasadnicza, ponieważ dla króla monarchia jest celem, natomiast dla dworu tylko środkiem do podtrzymywania własnego, uprzywilejowanego statusu.
Jeśli rokoko stało się w czasach Ludwika XV i XVI stylem akceptowanym przez monarchę, to świadczy to tylko o tym, że królowie ci byli już władcami zupełnie innego formatu niż Ludwik XIV - „król słońce” i że nie mieli już tego wręcz genetycznego przekonania do własnej misji dziejowej. Jednym słowem – nie byli już monarchami absolutnymi.
Barok był stylem podejmującym przede wszystkim tematykę religijną, przede wszystkim historię męki Pańskiej i żywoty świętych, a także kontemplującym marność doczesności, nieuchronność przemijania i śmierci, natomiast w zakresie środków formalnych był kondensacją tendencji manierystycznych. Intensywna kolorystyka, silny kontrast, światłocień, realistyczny modelunek postaci, dramatyczna, zagęszczona kompozycja, emocjonalny, wręcz konwulsyjny gest i krańcowość uczuć to cechy odróżniające barok od wyważonego renesansu.
Mimo pewnych podobieństw, barok różnił się w zależności od specyfiki kraju, w którym się rozwijał – różnica ta widoczna jest szczególnie w porównaniu baroku włoskiego, francuskiego i holenderskiego (a raczej holendersko-flamandzkiego).

 

MALARSTWO

Prekursorzy: Michał Anioł, Tintoretto, Tycjan, Veronese
Antonio da Correggio (1489 – 1534), Federico Barocci (1528 – 1612), Annibale Carracci (1560 – 1609)

Antonio da Correggio, Danae 1531

Federico Barocci, Eneasz 1598

Annibale Carracci, Śmierć Chrystusa 1583

Annibale Carracci, Pieta 1569

MISTRZOWIE

WŁOCHY
Caravaggio (1571 – 1610), Pietro da Cortona (1596 - 1669), Domenichino (1581 - 1641)
Guido Reni (1575 - 1642), Giovanni Battista Tiepolo (1696 - 1770
HISZPANIA
Diego Velázquez (1599 - 1660), Bartolomé Esteban Murillo (1617 - 1682)
José de Ribera (1591 – 1652), Francisco de Zurbarán (1598 - 1664)
FLANDRIA
Paul Rubens (1577 - 1640), Antoon van Dyck (1599 - 1641), Jacob Jordaens (1593 - 1678)
HOLANDIA
Rembrandt (1606 – 1669), Fransa Halsa (1581 - 1666), Jana Vermeera (1632 - 1675)
FRANCJA
Charles Le Brun (1619 - 1690), Claude Lorrain (1600 - 1682), Nicolas Poussin (1594 - 1665)
Hyacinthe Rigaud (1659 - 1743), Antoine Watteau (1684 - 1721)


 

WŁOCHY

Caravaggio, Judith 1598

Pietro da Cortona, Madonna i Święci, 1626

Domenichino, Wniebowzięcie Marii Magdaleny 1620

Guido Reni, Rzeż Niewiniątek 1611

Giovanni Battista Tiepolo, The Sacrifice of Isaac

HISZPANIA

Diego Velázquez, Venuz ze zwierciadłem, 1644

Bartolomé Esteban Murillo, Syn Marnotrawny 1667-70

José de Ribera,2 Św. Tróca, 1635

Francisco de Zurbarán, Św. Serafin 1628

FLANDRIA

Rubens, Wniebowzięcie NMP

Rubens, Trzy gracje 1637

Rubens, Bacchus

Antoon van Dyck, Portret Karola I 1635

Antoon van Dyck, Autoportret 1633

Jacob Jordaens, Portret młodej pary, 1620

Jacob Jordaens, Król pije

HOLANDIA

Rembrandt, Lekcja anatomii 1632

Rembrandt, Nocna straż 1642

Rembrandt, Syn marnotrawny 1668

Frans Hals, Cyganka 1268

Frans Hals, Uśmiechnięty żołnierz 1624

Jan Vermeer van Delft, Dziewczyna z perłą 1665

Jan Vermeer van Delft, Kobieta w niebieskiej sukni 1662

FRANCJA

Charles Le Brun, Portret Nicolasa Le Brun 1635

Charles Le Brun, Ludwik XIV

Claude Lorrain, Apollo i Merkury 1645

Nicolas Poussin, Śmierć Germanikusa 1627

Hyacinthe Rigaud, Jean Le Juge z rodziną 1699

Antoine Watteau, Szczęśliwe lata 1716

Antoine Watteau, Satyr i Nimfa 1715

 

a także:
Artemisia Gentileschi, Luca Giordano, Guercino, Giovanni Battista Piazzetta, Andrea Pozzo, Juan de Valdés Leal i wielu innych.

 

 

RZEŹBA BAROKOWA

Prekursorzy: Baccio Bandinelli, Benvenuto Cellini, Giambologna

WŁOCHY

Giovanni Lorenzo Bernini

Ekstaza św. Teresy 1647-52

Apollo i Dafne, 1622-25

Alessandro Algardi (1598 – 1654)

Grób papieża Leona XI

FRANCJA

Antoine Coysevox (1640-1720)

Sława na Pegazie, 1701

François Girardon (1628 – 1715)

Prozerpina, 1700

Pierre Puget (1620 – 1694)

Andromeda, 1678-84

HOLANDIA

François Duquesnoy (1594 – 1643)

Św. Andrzej 1629-33

NIEMCY

Ferdynand Maksymilian Brokoff (1688 – 1731)


kościół klasztorny w Krzeszowie

Ignaz Günther (1725 – 1775)

Maria Immaculata 1750

Andreas Schlüter (1660 – 1714)

/.../ pomnik elektora brandenburskiego Fryderyka Wilhelma, 1690

 

ARCHITEKTURA

Jacopo Barozzi da Vignola, Domenico Fontana, Michał Anioł
Giacomo della Porta, kościół Il Gesu w Rzymie, 1584

 

ARCHITEKTURA BAROKOWA - MISTRZOWIE

 

WŁOCHY

Giovanni Lorenzo Bernini


Plac św. Piotra, kolumnada 1656-67


Santa Bibiana, Rzym 1624-26

Francesco Borromini


San Carlo alle Quattro Fontane 1640-45

Guarino Guarini


Palazzo Carignano 1679


San Annunziata dei Teatini 1656

Filippo Juvarra


Bazylika Superga 1717 – 1731


Palazzina di Stupinigi 1730

Baldassare Longhena


Santa Maria della Salute (Wenecja) 1631 – 81

Carlo Maderno


Fasada bazyliki św. Piotra 1607


Santa Suzanna 1597 - 03

Carlo Rainaldi


Apsyda bazyliki Santa Maria Maggiore, 1670


Fasada bazyliki Santa Maria Maggiore, Ferdinando Fuga, 1750

 

FRANCJA

Jules Hardouin-Mansart


Les Invalides, 1676


Oranżeria w Wersalu

François Mansart


Château de Maisons-Laffitte 1642

Charles Le Brun



Vaux-le-Vicomte, 1656-61

Louis Le Vau


Wersal, 1668-1671


ciekawostka - ważny dla Polaków Hotel Lambert 1640

Salomon de Brosse


Pałac Luxemburski 1615 - 1624

ANGLIA

Christopher Wren


Greenwich Hospital 1694


Katedra św. Pawła 1677

Inigo Jones

Greens House Greenwich 1616

Sir John Vanbrugh


Castle Howard 1699 - 1712

NIEMCY

Johann Bernhard Fischer von Erlach


kościół św. Karola Boromeusza w Wiedniu 1716


Schönbrunn 1700

Johann Lucas von Hildebrandt


Belweder w Wiedniu, 1720

Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff

Sanssouci 1745 – 47


Charlottenburg 1705

Matthäus Daniel Pöppelmann


Zwinger 1711 - 28

HISZPANIA

Fernando Casas y Nóvoa


Santiago de Compostela, 1738 - 1750

Fray Pedro de la Visitación


Uniwersytey w Valladolid, 1715

ROSJA

Bartolomeo Rastrelli i Domenico Trezzini


Sankt Petersburg
Carskie Sioło Katarzyny II

HOLANDIA

Jacob van Campen


Amsterdam City Hall 1646

POLSKA

Augustyn Wincenty Locci


Wilanów 1677 – 1696


Kościół Wizytek 1664 - 1761

UP