Wystawione w 1824 r. w Salonie Paryskim obrazy Johna Constabla i Williama Turnera zwróciły uwagę malarzy tym, że traktowały pejzaż jako temat sam w sobie, a nie tylko jako nastrojową scenografię dramatycznych wydarzeń. W założonej w latach 30-tych kolonii artystycznej we wsi Barbizon zaczęło się pojawiać pokolenie młodych, urodzonych ok. 1810 r. malarzy, dla których wierny obraz natury stawał się świadectwem prawdy o świecie.

Z czasem w twórczości barbizończyków zaczęła pojawiać się postać ludzka, ale nie tylko jako podkreślający nastrój sztafaż, ale jako żywa, odczuwająca istota. Przykładem obrazu, który stanowił inspirację i ekspresjonisty Van Gogha i elementarysty van Doesburga może być "Siewca" Milleta z 1850 r.
To stopniowo uświadamiane wyniesienie pospolitej rzeczywistości do rangi tematu sztuki było pierwszym krokiem do jednej z odmian realizmu we współczesnym znaczeniu tego słowa. Dlatego szkoła z Barbizon jest jednym z najważniejszych etapów przygotowujących nadejście sztuki nowoczesnej.

Warto wspomnieć, że na początku lat 50-tych z Milletem współpracował amerykański malarz William Morris Hunt, który po powrocie do Bostonu stworzył grupę malarzy, którzy zapoczątkowali realizm amerykański.
Barbizończycy wpłynęli również na twórczość włoskiej grupy Macchiaioli, holederską szkołę haską oraz szkockich Glasgow Boys.

Do barbizończyków zalicza się przede wszystkim Jean-Baptiste Camille Corota (1796-1875), Théodora Rousseau (1812-1867), Charles-Françoisa Daubigny (1817-1878), Narcissa de la Pena (1807-1876), Jean-François Milleta (1814-1875), Constant Troyona (1810-1865), ale tendencje wyraźne w ich twórczości były w owym czasie znacznie powszechniejsze.