W 1825 r. powstała National Academy of Design (później National Academy Museum and School of Fine Arts), stanowiąca stowarzyszenie artystów, muzeów i szkół artystycznych. Z akademii tej w 1877 roku wyłoniła się grupa zwana Society of American Artists (SAA), łącząca impresjonistów, symbolistów i secesjonistów.
W latach 80-tych XIX w. w Bostonie i Nowym Yorku odbyły się wystawy francuskiego impresjonizmu. Część amerykańskich malarzy podjęła ten styl pod wpływem europejskich dzieł coraz liczniej pokazywanych w miejscowych galeriach, część zaś w wyniku bezpośrednich kontaktów z impresjonistami francuskimi, nawiązanych w trakcie podróży do Europy.
W 1897 r. z SAA wyłoniła się tzw. "dziesiątka" - Ten American Painters, grupa zdominowana przez impresjonistów, którzy studia artystyczne ukończyli w Europie. Tworzyli ją Childe Hassam, J. Alden Weir, John Henry Twachtman, Robert Reid, Willard Metcalf, Frank Weston Benson, Edmund Charles Tarbell, Joseph DeCamp, Edward Simmons, a po śmierci Twachtmana William Merritt Chase.
W latach 1890-1910 impresjonizm stał się panującym stylem artystów tworzących w popularnych wówczas koloniach artystycznych. m.in. w słynnej impresjonistycznej Cos Cob Art Colony.
Oprócz wymienionych, ważnymi postaciami epoki i stylu byli: Theodere Robinson, Mary Cassatt, John Singer Sargent, James McNeill Whistler, Thomas Wilmer Dewing, Robert Swain Gifford, Albert Pinkham Ryder, John LaFarge, Julian Alden Weir, Alexander Helwig Wyant, Louis Comfort Tiffany.
Formalne cechy impresjonizmu charakterystyczne są również dla realistów związanych z nowymi kierunkami, dla których reprezentatywna jest tzw. Ashcan School z początków XX wieku.