Grupa artystów pod przywództwem Gauguina działająca w Pont-Aven w latacg 1888 – 1890, szukająca dalszych dróg rozwoju po impresjonizmie. Stosowali cloizinizm i syntetyzm. Istotą syntetyzmu jest redukcja widzialnego do tego, co istotne. Działalność grupy trwała do 1896 r., również po wyjeździe Gauguina na Tahiti w 1891 r.
Przedstawiciele: Émile Bernard, Paul Sérusier, Charles Filiger, Henry Moret, Maxime Maufra, Ernest de Chamaillard, Charles Laval, Mogens Ballin, Jan Verkade, Cuno Amiet, Robert Bevan, Jacob Meyer de Haan, Ferdinand du Puigeaudeau, Władysław Ślewiński

SYNTETYZM
W 1889 r. w ramach wystawy światowej w Paryżu odbyła się wystawa Gauguina i Emile Schuffeneckera pn. “Wystawa malarstwa grupy impresjonistów i syntetystów”.
W 1890 r. Maurice Denis stwierdził: “Obraz jest powierzchnią pokrytą kolorami w określonym porządku”. Syntetyzm zakładał jedność (1) zewnętrzności natury, (2) uczuć artysty, (3) estetycznej kompozycji linii, koloru i formy – sformułowanie dość trudne do przełożenia na język praktyczny. Program realizowany przez artystów z Pont-Aven, wpłynął na sztukę Nabistów.

CLOISONIZM
technika malarska polegająca na malowaniu plamami koloru oddzielonymi wyraźnym konturem – pierwszy raz nazwana w ten sposób po wystawie Salonu Niezależnych w 1888 r. W sensie psychologicznym stanowi zabieg „odrealnienia” przedstawianych obiektów właściwy części symbolistów. Cloisonizm stosowali na różnych etapach swojej twórczości m.in. tacy artyści, jak Pablo Picasso czy Georges Rouault.