Wzornictwo skandynawskie zmieniło wizerunek nowoczesnego wzornictwa, które w wydaniu Breuera odpychało chłodem lśniącego metalu, w wersji van der Rohe onieśmielało sterylnym luksusem, a w wydaniu masowym kojarzyło się z blokowiskową tandetą. Stylistyka wzornictwa skandynawskiego, jak każde zjawisko w sztuce, musiała się jednak zużyć i po pierwszych dziesięcioleciach rozkwitu i zachwytów włączyła się do obrazu codzienności - jest obecna na każdej półce współczesnych sklepów meblowych z IKEA na czele.
Gdyby jednak istniała historia rynku meblarskiego, to zapewne okazałoby się, że istnienie wzornictwa skandynawskiego wcale nie oznacza istnienia skandynawskiego (szwedzkiego lub duńskiego) meblarstwa, a prawa autorskie większości najsłynniejszych projektów należą do kilku zaledwie firm i to bynajmniej nie skandynawskich. Jednym słowem - Skandynawowie przespali okazję do stworzenia ekonomicznego potencjału, który mógłby utrzymać poziom projektowania nawet wtedy, gdy zabrakło już utalentowanych kreatorów.
Zupełnie inne mechanizmy wypromowały do rangi światowego standardu meblarstwo włoskie, podobnie zresztą jak pizzę (z gigantycznym przemysłem zaopatrującym gastronomię na całym świecie), spaghetti (z gigantycznym przemysłem produkującym artykuły spożywcze), skutery, samochody itd. itp.

IL MODO ITALIANO

Nowoczesne wzornictwo włoskie wywodzi się z trzech nurtów, jakie rozwijały się we Włoszech w latach 20-tych i 30-tych XX wieku, futuryzmu Marinettiego i Sant'Elii, włoskiego racjonalizmu z Luigim Figini, Gino Pollinim i Giuseppe Terragnim, oraz ruchu Novecento Italiano skupionego wokół Gio Pontiego i Giovanniego Muzio. W wielkim uproszczeniu można powiedzieć, że racjonalizm włoski był odpowiednikiem stylistyki Bauhausu i jego przedstawiciele eksperymetowali z zastosowaniem nowych technologii i prostymi gormami geometrycznymi, Novecento zaś ciążyło ku ekspresjonizmowi spod znaku szkoły amsterdamskiej i art deco, a projekty Gio Pontiego zachowały elegancję formy. Zanim doszło do wojennej katastrofy wzornictwo włoskie korzystało ze wsparcia mocarstwowo myślącego Mussoliniego, stawiającego na szybkie unowocześnienie przemysłu. W 1928 r. powstały dwa ważne czasopisma fachowe, związana z racjonalistami Casabella i bliższy duchowi Novcento Domus.
Doświadczenia awangardy nie była jednak jedynym źródłem sukcesu nowego meblarstwa włoskiego. Wprawdzie futuryzm wymyślił Marinetti, ale wymyślił go w Wenecji, a sama idea futurystyczna znalazła znacznie więcej wyznawców w północnej Europie niż we Włoszech, gdzie w tym samym czasie Giorgio de Chirico malował obrazy należące do tzw. scuola metafisica. We wornictwie formował się racjonalizm, ale we Włoszech działali jeszcze projektanci pamiętający sukces, jaki odniosły na wystawie turyńskiej w 1902 r. meble Carlo Bugattiego (ojca producenta saochodów Ettore). Projekty Bugattiego powstawały w okresie dominacji art nouveau i świadczą o tym, że Włochów stać było na mówienie własnym językiem.

II wojna światowa zakończyła się dla Włochów katastrofalnym upokorzeniem i dopiero w pierwszej połowie lat 50-tych trochę głośniej zaczęto mówić o konieczności przywrócenia Włochom poczucia narodowej godności i przypomnienia chlubnych tradycji. Na szczęście dla Włochów znaleźli się ludzie, którzy (wzorem Hermanna Muthesiusa) rozumieli, że międzynarodowej konkurencji nie wygra się tylko metodami administracyjnymi i to, że wprawdzie poziom wzornictwa zależy od wykształcenia i talentu projektantów, ale jego skuteczność od skutecznej polityki i promocji. Mieli oni ułatwioną sytuację, ponieważ w pierwszych latach powojennych Włochy otrzymały ogromne wsparcie w ramach planu Marshalla (trzecie po Anglii i Francji - Polska po konferencji partii komunistycznych w Szklarskiej Porębie odrzuciła taką pomoc).
Już w 1946 r. na rynek wszedł pierwszy model skutera Vespa firmy Piaggio, bądący streamline'owym opracowaniem amerykańskiego wojskowego skutera Cushman, a rok później podobny pojazd o nazwie Lambretta wprowadziła do produkcji firma Innocenti (iiedy w 1952 r. w fimie Rzymskie wakacje Audrey Hepburn i Gregory Peckna jeździli po Rzymie na Vespie, sprzedaż wzrosła do 100.000 skuterów rocznie, a świat zobaczył uroki prostego, włoskiego życia). Powrócono rówież do produkcji skonstruowanego w 1936 r. Fiata Topolino i planów masowej motoryzacji.

W 1954 r. włoski koncern La Rinascente, właściciel sieci wielkich domów towarowych sprzedających m.in. meble, rozpisał cykliczny konkurs wzornictwa przemysłowego i ufundował nagrodę "Compasso d'Oro", która stała się z czasem najbardziej prestiżowym wyróżnieniem designerskim. Nagrodę przyznawało międzynarodowe jury autorom najwybitniejszych projektów niezależnie od ich narodowości ale pod warunkiem, że projekt zrealizowany był przez włoski przemysł. Ta prosta reguła ściągała do Włoch zagranicznych projektantów zmuszając projektantów włoskich do podjęcia z nimi konkurencji. Inicjatywa Compasso d'Oro, która od 1964 r. firmowana jest samodzielnie przez włoskie Stowarzyszenie Wzornictwa Przemysłowego (ADI) miała oczywiście wymiar znacznie wykraczający poza projektowanie mebli - miała ona na celu zwrócenie uwagi na Włochy jako ośrodek wzornictwa, wypromowanie włoskich projektantów we wszystkich specjalnościach oraz stworzenie nowej oferty "cywilizacyjnej" dla szybko przeobrażającego się społeczeństwa włoskiego.
W 1954 r. nagrodę Compasso d'Oro w dziedzinie meblarstwa otrzymali: Gastone Rinaldi za krzesło DU30, Augusto Magnaghi za projekt mebli kuchennych SAFFA, Carlo De Carli za krzesło 683.

DU30, S.A.F.F.A., 683

W 1955 r. nagrodzono braci Achille i Giasomo Castiglioni za lampę Luminator, Franco Albiniego za krzesło Luise, Gino Safrattiego za lampę Mod.1055.

Luminator, Luise, Mod.1055

Akcja związana z nagrodą Compasso d'Oro i mediolańskie Triennale poświęcone wzornictwu przemysłowemu umożliwiły powrót do działalności zawodowej (i dydaktycznej) projektantów i menedżerów przedwojennych (Ignazio Gardella, Gio Ponti) i wypromowały nowe pokolenie włoskich designerów.