EKSPRESJONIZM FIGURATYWNY

Pierwsze pokolenie nowego ekspresjonizmu figuratywnego tworzyli w latach 30-tych i 40-tych tacy artyści, jak:

Max Weber (1881-19610) (urodzony w Białymstoku)
Marsden Hartley (1877-1943)
Milton Avery (1885-1965)
Edwin Dickinson (1891-1978)

Pokolenie drugie, to nowojorski ekspresjonizm figuratywny. Udział w nim Jacksona Pollocka nie powinien dziwić, ponieważ zarówno przed jak i po informelu Pollock był malarzem figuratywnym. Ekspresjonizm abstrakcyjny był w latach 40-tych i 50-tych usilnie promowany przede wszystkim przez Clementa Greenberga, który starał się (skutecznie) przekonać do abstrakcjonizmu konserwatywną publiczność uważającą abstrakcjonizm za nieamerykański (europejski). Za kilkuletni (i wcale nie wiadomo, czy chciany) sukces ikony nowoczesności Pollock zapłacił ciężkim alkoholizmem, depresją, kompletną niemocą twórczą w ostatnim roku życia i śmiercią w spowodowanym po pijanemu wypadku samochodowym. Nowy York na długie lata stał się centrum informelu, ponieważ tam mieścił się decydujący o wszystkim rynek sztuki. Mimo to figuratywiści działali nadal, ale centrum przesunęło się z Nowego Yorku do innych miast, które nie były kompletnie sparaliżowane dyktatem Greenberga i marszandów w rodzaju Samuela Kootza.

Willem de Kooning (1904 - 1997), Balcomb Greene (1904 - 1990); Fairfield Porter (1907 - 1975), Jackson Pollock (1912 - 1956), Conrad Marca-Relli (1913 - 2000), Elaine de Kooning (1918 - 1989), Robert de Niro Sr. (1920 - 1993), Jan Müller (1922 - 1958), Grace Hartigan (1922), Larry Rivers (1923 - 2002).

W Bostonie działali emigranci lub dzieci emigrantów z Europy centralnej, często Żydzi (również polscy) lub Niemcy, dla których inspiracją był ekspresjonizm niemiecki - Beckmann, Grosz i Kokoschka. Do nich należeli m.in.:

Karl Zerbe (1903-1972), Hyman Bloom (1913-2009), Philip Guston (1913-1980), Jack Levine (1915), Arthur Polonsky (1925).

Chicagowskich ekspresjonistów figuratywnych (którzy nigdy nie tworzyli zwartej grupy) reprezentują m.in.:

George Cohen (1919), Leon Golub (1922-2004), H.C. Westermann (1922-1981), Seymour Rosofsky (1924-1981).

W końcu lat pięćdziesiątych "nowy" informel przestał być nowy, a znużenie nim było tak duże, że wywołało powszechną potrzebę powrotu do figuratywizmu. Najszybciej dało się to odczuć najdalej od Nowego Yorku - na zachodnim wybrzeżu, w San Francisco, gdzie do pierwszego pokoleniem figuratywistów należeli: David Park (1911-1960), Elmer Bischoff (1916-1991), Richard Diebenkorn (1922-1993)

Po nich weszło na scenę pokolenie lat 50-tych i 60-tych: Hassel Smith (1915-2007), Joan Savo (1918-1992), Theophilus Brown (1919), Paul Wonner (1920-2008), James Weeks (1922-1998), Rolland Petersen (1926), Nathan Oliveira (1928), Manuel Neri (1930), Bruce McGaw (1935), Joan Brown (1938-1992).

Końcem tej fazy rozwoju ekspresjonizmu figuratywnego była eksplozja pop-artu, minimalizmu i wreszcie post-modernizmu, czyli wszelkich odmian sztuki bez-warsztatowej, akcyjnej i konceptualnej. Na to, aby publiczność (a tak naprawdę krytycy i marszandzi) zauważyła malarstwo figuratywne trzeba było czekać aż do pojawienia się neoekspresjonizmu w latach 70 i 80-tych.